“Het TTV is echt mijn passie” In gesprek met Kim en Sharona

Kim van der Heijden en Sharona van Zon zijn beiden werkzaam bij het Technisch Thuiszorg Verpleegkundigen Team (TTV). Daar is ook hun hechte vriendschap ontstaan. In hun werk draait alles om vrijheid, verantwoordelijkheid en de kunst van het schakelen tussen uitersten.

Kim combineert haar werk bij het TTV (op basis van een nulurencontract) met een fulltime baan op de IC in het Maxima Medisch Centrum. "Ik draai één of twee diensten per maand bij het TTV omdat ik het te leuk vind om los te laten", legt ze uit. Sharona maakte drie jaar geleden de overstap naar het team (toen nog RVT genoemd) en wist meteen: "Dit is mijn passie."

Tijdens het werk hebben we veel contact met artsen, we spreken ze vaak en we kennen ze goed.

Wat doet het TTV?

“Sinds de transitie van het RVT naar het TTV ligt de focus meer op de thuiszorg, maar in principe komen we bij alle cliënten en dus zowel intramuraal als extramuraal”, vertelt Sharona. “We werken ook meer samen met ziekenhuizen zodat ze cliënten sneller kunnen ontslaan en zij de zorg thuis kunnen krijgen. Dat noemen we het verkorten van een ziekenhuisopname.”

“Het gaat dan om onder andere het aansluiten van antibiotica en TPV voeding, nierdialyse, bepaalde wondzorg of een VAC-pomp, maar ook het afkoppelen van een chemokuur. Normaliter krijgen mensen deze zorg in het ziekenhuis en moeten ze langer blijven. Nu kunnen wij deze cliënten thuis helpen en kunnen ze thuis herstellen, wat vaak beter is voor de cliënt. Het inzetten van palliatieve sedaties is ook een heel groot onderdeel van ons werk. Deze zetten we zowel in de thuissituatie op vraag van huisartsen als intramuraal op vraag van de specialist ouderengeneeskunde. Sinds kort brengen we ook een infuus aan voor euthanasie. Het is heel mooi dat we dat kunnen doen voor iemand. Zo was er laatst een man waarbij we een infuus voor euthanasie kwamen aanbrengen. Van de buitenkant zag de man er nog heel fit uit en hij was de hele tijd nog grappen aan het maken. Bij een andere mevrouw kwamen we ook langs voor een euthanasie infuus. Deze mevrouw vroeg zich af welke schoenen ze aan moest doen wanneer ze in de kist lag. Wetende dat dat over een paar uur was. Dat zijn wel echt gesprekken die blijven hangen.”

Kim vertelt: “De kunst van het vak is om te schakelen tussen cliënten en wat er op dat moment gebeurt. Het ene moment sluiten we dus een euthanasie infuus aan en het andere moment ga je naar een onrustige cliënt. Zo blijf je de hele dag schakelen.”

Het is een solistische baan met veel vrijheid en verantwoordelijkheid.

De dynamiek van de nacht

Waar de dagdiensten vaak een vaste route hebben, is de nacht een wereld van triage en ad-hoc beslissingen. Sharona werkt graag in de nacht: "Je weet nooit wat de nacht je gaat brengen. Er is geen geplande zorg; alles is op oproep. We merken dat er ‘s nachts meer cliënten overlijden en dat er meer onrust is in de nacht. Vaak is de route in de nacht ook heel druk. Het is dan belangrijk om goed de triage te doen en om te bekijken wat voorrang heeft. In de nacht ben je verantwoordelijk voor alle regio’s en cliënten van BrabantZorg. Daarnaast zijn er ook nog cliënten van andere zorgorganisaties die kunnen bellen. Je werkt in de nacht ook samen met een collega van een van deze organisaties. Samen met deze andere organisaties zorgen we ervoor dat er voor alle cliënten van organisaties in deze samenwerking nachtzorg is. We werken zo eigenlijk organisatie overstijgend om de cliënt de best mogelijke zorg in de nacht te bieden”, vertelt Sharona.

Kim vult aan: “Het zijn specifieke casussen die in de nacht voorkomen en die je overdag niet ziet. Je moet constant de afweging maken: schakel ik een arts in of kan ik het zelf oplossen. Die verantwoordelijkheid geeft enorm veel energie. Zo heb ik een keer een nacht gehad waarin er drie palliatieve sedaties tegelijk liepen en ik de hele avond heb gependeld tussen Zaltbommel, Grave en Sint-Oedenrode.”

Het mooiste aan het vak

“Voor mij is dat toch wel de afwisseling, dankbaarheid van naasten en de verantwoordelijkheid die mij in mijn kracht zet”, vertelt Kim. “Dat cliënten niet in het ziekenhuis hoeven te blijven en de betrokkenheid van familie thuis is heel mooi om te zien. Je bent er voor de cliënt, maar ook zeker voor de famile”, vult Sharona aan.

“In het ziekenhuis zie ik veel verschillende ziektebeelden, deze kennis neem ik bij het TTV weer mee. Bijvoorbeeld met overleggen met een arts. In het TTV wordt je uitgedaagd om eerst zelf na te denken en dan wordt je vindingrijker. Dit neem ik weer mee met mijn werkt in het ziekenhuis. Hier is een hele mooie wisselwerking uit ontstaan”, vertelt Kim.