Ivonne en Joy over de kracht van het ondersteuningsteam

Jullie hebben allebei een opvallende overstap gemaakt naar dit werk. Hoe zijn jullie hier terechtgekomen?

Ivonne: "Klopt! Ik heb eerst 8,5 jaar bij de receptie van Noorderkroon gewerkt. Ik merkte dat ik op zoek was naar meer uitdaging, verbreding en verdieping in mijn werk. In november ben ik gestart als welzijnscoördinator. Het is een nieuwe wereld voor me, maar tegelijkertijd ook weer niet. Ik ben SPH-geschoold en het is ontzettend fijn dat ik nog steeds op locatie Noorderkroon rondloop. Ik zie nog elke dag bekende collega's en bewoners, waardoor ik letterlijk de weg al kende en we meteen aan de slag konden. Daarnaast heb ik ook meegelopen met de thuiszorg om het hele plaatje te zien."
Joy: "Mijn achtergrond is heel anders: ik deed eerst de opleiding tot dierenverzorger. Maar mensen in mijn omgeving zeiden steeds: 'Je bent zo verzorgend, waarom ga je niet de zorg in?' Ik twijfelde eerst vanwege de lange opleidingstrajecten, maar via BrabantZorg kon ik een verkort traject volgen. Daar zag ik enorm veel kansen in. Sinds december werk ik nu als ondersteuner."

Jullie vullen elkaar aan in het team. Hoe ziet die samenwerking er in de praktijk uit?

Ivonne: "Het begint vaak bij mij. Als welzijnscoördinator ga ik in gesprek met cliënten die via de casemanager of wijkverpleegkundige worden aangedragen, vaak met een VPT- of MPT-pakket (Volledig- of Modulair Pakket Thuis). Tijdens dat gesprek haal ik naar boven wat we écht voor ze kunnen betekenen. Dat is allesomvattend: een stukje huishouding, begeleiding, samen iets ondernemen of ADL-zorg (algemene dagelijkse levensverrichtingen). Vervolgens koppel ik dit terug en zijn de ondersteuners zoals Joy degene die bij de cliënt thuis komen om ondersteuning te bieden. We houden de lijntjes kort. Ik ben een sparringpartner voor de meiden als ze ergens tegenaan lopen."
Joy: "Mijn dagen zijn enorm afwisselend. Ik ben er voor het gezelschap, het huishouden, de boodschappen en de ADL. Ik zie ongeveer zeven cliënten op een dag, afhankelijk van hoe lang ik bij iemand ben. Het was in het begin even zoeken naar cliënten, maar inmiddels is er zelfs een wachtlijst. Collega's weten ons goed te vinden!"

Staan cliënten altijd direct open voor jullie hulp?

Joy: "Nee, zeker niet. De aanvraag komt soms vanuit de mantelzorger of de kinderen, terwijl de cliënt er zelf nog niet achter staat. Dan kom je binnen en is de reactie: 'Wat kom je doen? Ik zit er niet op te wachten.' Dat vergt veel gesprekken voeren en duidelijk uitleggen wat we komen doen. Ik zeg dan vaak: 'Ik ben er voor ú. We gaan samen kijken wat u wel en niet fijn vindt, niks is verplicht.' Soms vraagt de familie bijvoorbeeld of we de houdbaarheidsdata in de koelkast kunnen checken. Als de kinderen dat doen, wordt een cliënt soms achterdochtig. Ik pak dan samen met de cliënt de héle keuken aan. We checken de data, maken het schoon en gaan daarna samen boodschappen doen. Je moet dingen slim kunnen ombuigen."

Het klinkt alsof verwachtingsmanagement cruciaal is in jullie werk.

Ivonne: "Absoluut. We moeten aan de voorkant heel goed afstemmen wat we wél en niet doen. We doen bijvoorbeeld geen zwaardere zorg dan ADL en we mogen geen medicijnen toedienen of aangeven. Ook qua huishouden doen we de leefgebieden, maar geen grote schoonmaak zoals de ramen wassen. We ondersteunen de cliënt, we nemen niet alles blind over. Ga niet voorbij die grens, dat is heel belangrijk."
Joy: "Daarnaast zijn we er niet alleen voor de cliënt, maar zeker ook ter ontlasting van de partner/mantelzorger. Soms ben je er voor je gevoel meer voor de partner dan voor de cliënt, zodat de diegene even de handen vrij heeft om iets voor zichzelf te doen."

Joy, je geeft aan dat je ook zware casussen tegenkomt. Hoe ga je daarmee om?

Joy: "Dat was in het begin best overweldigend. Meteen bij mijn tweede cliënt had ik een hele heftige casus. De situatie van meneer verslechterde heel snel. Dat raakte me heel erg. Mentaal vraagt dit werk echt wat van je. Je leert hoe belangrijk het is om goed te rapporteren en dit soort dingen te bespreken met collega's en de wijkverpleegkundige. Het is belangrijk om in te zien wat we wél kunnen doen."

Tot slot, jullie zijn veel onderweg. Hoe houden jullie het teamgevoel vast?

Ivonne: "Je start je route vanuit huis, dus we zien elkaar niet standaard elke dag als compleet team. Daarom overleggen we veel. We vragen aan elkaar: 'Hoe gaat het? Waar loop je tegenaan?' Soms lukt het de ene ondersteuner niet om binnen te komen bij een cliënt en de ander wel. Dan sparren we daarover. Maar ik moet zeggen: ik ben super trots op de meiden. Ze weten het elke dag weer passend te maken."
Joy: "Precies, we spelen echt in op de behoefte van de cliënt. Als iemand zijn dag niet heeft, bied je een luisterend oor. En soms helpt het als we de brug kunnen slaan naar de toekomst. Voor cliënten die de overstap naar een verpleeghuis heel lastig vinden, gaan we daar bijvoorbeeld al eens samen een kopje koffie drinken. Dan voelen ze vast hoe het daar is. Het zit hem in dat soort kleine dingen die de dag net een stukje fijner maken."